Oι Ερυθρές ήταν πόλη των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας στην χερσόνησο της Ερυθραίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Έρυθρο, γιο του Ραδάμανθυ ( που κατά την μυθολογία ήταν ήρωας της Κρήτης , ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφός του Μίνωα και του Σαρπηδώνα ). Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τον 11ο αιώνα π.Χ. περίοδο του πρώτου Ελληνικού αποικισμού. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόρδου. Ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων.
Πάνω στα ερείπια των Ερυθρών χτίστηκε το χωριό Λυθρί που το όνομά του είναι παραφθορά του αρχαίου. Ερυθραί Ερυθρί Ρυθρί Λυθρί. Οι τούρκοι σήμερα το αποκαλούν Ιλντιρί, παραφθορά του Λυθρί μιά και δεν υπάρχει στη γλώσσα τους το θ

Μετά τον 12ο αιώνα οι έλληνες της Μ. Ασίας άρχισαν να αραιώνουν λόγω των μαζικών εξισλαμισμών. Τον 18 ο – 19 ο αιώνα ενισχύθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί με μεταναστεύσεις από τον ελλαδικό χώρο. Στην περιοχή του Λυθριού εγκαταστάθηκαν Κρητικοί, Χιώτες και άλλοι. Πολλά ονόματα Λυθριανών είναι Κρητικά και άλλα δείχνουν καταγωγή από την Εύβοια. Η προφορά τους θύμιζε τα Χιώτικα αλλά και ο μπάλος που ήταν ο κύριος χορός του χωριού δείχνει και νησιώτικες καταβολές .

Το 1914 έχουμε εγκατάσταση Μουσουλμάνων στα παράλια ανάμεσά τους και των Τουρκοκρητικών. Αυτοί οι πληθυσμοί υποκινούνταν από την Τουρκική κυβέρνηση κατά των ελλήνων. Η επικείμενη είσοδος της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ήταν πρόσχημα για να εκδιώξει τους Έλληνες τον Μάιο του 1914 με την καθοδήγηση των συμμάχων τους Γερμανών ώστε να εκκενωθεί η περιοχή απέναντι από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για στρατιωτικούς λόγους. Άρχισε μια ανθελληνική εκστρατεία του τύπου, καταπίεση και εξαναγκασμός των Ελλήνων για δήθεν «εκούσια» μετανάστευση, λεηλασίες, δολοφονίες. Μετατοπίσεις πληθυσμών έγιναν και από τις ακτές στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Μια μορφή καταπίεσης ήταν τα Αμελέ ταμπουρού(τάγματα εργασίας) για άνδρες άνω των 45 ετών όπου πολλοί πέθαναν από πείνα, κακουχίες, αρρώστιες. Είχαμε κύμα φυγής προς την Ελλάδα(πρώτος διωγμός). Τότε ο παππούς Ιωάννης γιός του ιερέα του Λυθριού Κωσταντίνου Στριμπούλη εξαδέλφου του Ανδρέα Συγγρού και η γιαγιά Ουρανία με τα παιδιά τους κατέφυγαν στον Πειραιά στα Μανιάτικα. Στο διωγμό γεννήθηκε η μητέρα μου Αγγελική. Κάποιες αδελφές της γιαγιάς πήγαν τότε στην Κρήτη και αδέλφια του παππού στο Κιάτο Κορινθίας.

Τα 1919 γίνεται η απόβαση του Ελληνικού στρατού και επιστρέφουν οι εκτοπισμένοι. Η οικογένεια μας επιστρέφει το 1920 στο Λυθρί που το βρίσκει ρημαγμένο(σπίτια χωρίς πόρτες και ταβάνια, κτήματα που είχαν ρημάξει) και ξεκινά τη ζωή από την αρχή. Οι Λυθριανοί στρατεύτηκαν και υπηρέτησαν μέχρι την κατάρρευση του μετώπου στον ελληνικό στρατό. Ανάμεσα τους και οι θείοι Αντώνης Στριμπούλης και Αντώνης Νικάκης. Το 1922 με την κατάρρευση του μετώπου η οικογένεια περνά απέναντι στην Χίο και μετά περιπέτειες καταλήγει στην επαρχία Σητείας. Φυγή με φόντο τις φλόγες του πολέμου την τραγωδία του ξεριζωμού και ένα μυθιστορηματικό φλογερό ειδύλλιο ανάμεσα στην μεγαλύτερη αδελφή της οικογένειας και ένα κρητικό βαθμοφόρο της ελληνικής χωροφυλακής. Άλλοι χάθηκαν άλλοι σκόρπισαν σαν τα πουλιά και κατέληξαν αλλού. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων του Λυθριού ήρθαν στην Αττική και δημιούργησαν μαζί με άλλους πρόσφυγες από την χερσόνησο της Ερυθραίας την Νέα Ερυθραία. Εδώ τα τελευταία χρόνια ξαναέχτισαν τον ναό της Αγίας Ματρώνας.

Αυτό το μπλόγκ είναι ένας φόρος τιμής στους Προγόνους που έζησαν στις Ερυθρές στη συνέχεια Λυθρί και τα κόκαλά τους είναι σκορπισμένα σε αυτήν την ιερή γη και στη μνήμη αυτών που έζησαν την τραγωδία του ξεριζωμού όπως η γλυκεία μου μάνα




Erythrai was built on the west side of the peninsula of Erythraea near the westernmost point of Asia Minor.
According to Pausanias, the city was originally built by Cretans, led by Erythros son of Radamanthys (who according to mythology, was a hero of Crete, one of the sons of Zeus and Europa, brother of Minos and Sarpidon). In the years ahead
in the 11th century BC, during the period of the first Greek colonization immigrated Ionians established here . According to Strabo leader of the Ionians was Knopos, illegitimate son of the legendary king of Athens Kordos

The city was one of the twelve cities of Ionia, who participated in the Common of Ionians
Upon the ruins of Erythrai was built the village of Lithri whose name is a corruption of the ancient

After the 12th century, the Greeks of Asia Minor began to thin due to massive islamization. In 18th - 19th century the Greek populations were strengthened with migrations from other parts of Greek peninsula and islands.

In 1914 were installed in the shores of Asia Minor muslims from Balkans. These people were motivated by the Turkish government against the Greeks. The imminent entry of Turkey in the First World War was a pretext to expel the Greeks in May 1914 under the guidance of the allies of Turks the Germans in order to evacuate the area near the eastern Aegean islands for military purposes. An anti-Greek campaign started in the turkish press, they increased the oppression and they forced the Greeks supposedly “voluntary” to migrate in a orgy of looting and murders. Shifts in population were from the coast to the interior of Asia Minor. One form of oppression was Amele Taburu (work orders) for men over 45 years where many died of hunger, suffering, sickness. It was in those “work orders” where hundred of thousand Greeks and 1,5 million Armenians were lost. We hade a wave of flight to Greece (first persecution). Then my grandfather and grandmother with their children fled to Piraeus . During the persecution was born my mother. Some sisters of grandmother then went to Crete and brothers of grandfather to Kiato Corinth.

In 1919 we have the landing of the Greek army for the liberation of Asia Minor and with it returned the displaced. Our family came back in Lithri during 1920 finding it ravaged (houses without doors and ceilings, ravaged farms, looted churches) and starts their life again. Men of Lithri as of other parts of Asia Minor joined and served until the collapse of the front in the Greek army. Between them two uncles. In 1922 after many errors in Greek strategy and because of the betrayal of our former allies the Anglo-Franks who abandoned us when Kemal gave them what they wanted (Petrols in Mosule etc.) , the front was collapsed .

Avoiding the persecutions greek populations run to the near islands in order to be saved and from there ware landed on the main Greece. With them my family passed first through the island of Chios and finally ended after many adventures in Crete in the province of Sitia. An adventure having as a background the flames of war, the tragedy of uprooting and a fiery fictional romance between the older sister of the family and a Cretan rank of Greek gendarmerie. Others were lost others scattered like birds and led elsewhere. A large number of Lithrians were landed in Attica and established with other refugees from the peninsula of Erythraea, in an area near Athens giving to the new settlement the name New Erythrea. There resently they built the church of St. Matrona.

In Lithri called Ildiri after 1922 were established Balkanians ancestors of Christians convertors to Islam. The churches were demolished under an organized plan by turkish government to destroy the Greek presence, and now are remaining only some ruins.

This blog is a tribute to my Ancestors who lived in Erythrai- Lithri whose bones are now scattered in this holy land, and in memory of those who suffered the tragedy of uprooting as my sweet mother.



Ερυθρές –Λυθρί
Μετάφραση από το άρθρο: In Search of Roots: The Lost Hellenic Communities of Tsesme Province, της Κατερίνας Τσούνη στην εφημερίδα της ομογένειας της Αμερικής Greek News 19 Ιανουαρίου 2009 :
Ήταν γνωστό σαν Λυθρί στους βυζαντινούς χρόνους και ήταν ένα μικρό χωριό. Έχει βυζαντινά και ελληνικά ερείπια. Η ελληνική ιστορία του χωριού φαίνεται να έχει τελειώσει τον 13ο αιώνα, όταν η επισκοπή των Ερυθρών μεταφέρθηκε στον Τσεσμέ. Από τον 17ο αιώνα, το χωριό επανιδρύθηκε. Στα 1900, υπήρχαν 1535 άτομα. Το 1921, ένα χρόνο πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, οι κάτοικοι του χωριού αριθμούσαν 1800 άτομα. Η εθνοτική σύνθεση ήταν Έλληνας Ερυθραίοι μετανάστες από τη Χίο και την Κρήτη. Ο ναός τους του Αγίου Χαραλάμπου είναι υψηλά σε ένα λόφο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Ερυθρών. Η εκκλησία της Αγίας Ματρώνας του 17ου αιώνα είναι σε μια κοντινή κορυφή. Κατά τον Στεφανίδη «Λειτουργούσαν στην πόλη ένα σχολείο αρρένων των 60 μαθητών και ένα σχολείο θηλέων σαράντα μαθητών ». Η κοινότητα των εμπόρων του Λυθριού έστειλε τους καλύτερους μαθητές τους στο εξωτερικό για τις προηγμένες σπουδές στη Μασσαλία και στην Πράγα . Οι χωρικοί ήταν πλούσιοι και είχαν τα μέσα για να στείλουν τη νεολαία τους στο εξωτερικό για σπουδές.
Είχαν πολλά ξωκλήσια στα χωράφια, όπου καλλιεργούνται βαμβάκι, το σιτάρι και καπνό, λουλούδια, αμυγδαλιές και ελιές, αμπέλια είχαν επίσης κεραμικά και αλιευτικές επιχειρήσεις . Οι απόγονοί τους είναι στη Χίο, τις Οινούσσες και τη Νέα Ερυθραία Αττικής. Το σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι νησιώτες του Αιγαίου είχαν μια συνεχή κίνηση κατοίκησης και εμπορίου με τη Μικρά Ασία. Έχτισαν εκεί παροικίες και έζησαν για λόγους εργασίας. Επέστρεψαν στα νησιά τους, όταν το έργο περατώνεται.
Οι θερινές εξοχικές κατοικίες των κατοίκων της Κάτω Παναγίας ήταν στις Ερυθρές, το σημερινό Ildir

Ένας σημαντικός χώρος στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης είναι αφιερωμένος στην αρχαία πόλη Ερυθρές. Ευρήματα από πρόσφατες ανασκαφές περιλαμβάνουν κεραμική, μικρές προσφορές σε χαλκό και ελεφαντόδοντο από το 670 - 545 π.Χ. Τα αγάλματα από ελεφαντόδοντο είναι Κρητικού και Ροδιακού στυλ. Ένα γλυπτό κόρης βρέθηκε. Είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα ενός μεγάλου μαρμάρινου γλυπτού από τους αρχαίους χρόνους. Ο Παυσανίας είπε ότι οι Ερυθρές χτίστηκαν από Κρητικούς και κατοικήθηκαν από Λύκιους, Κάρες και Παμφύλιους. Η πόλη καταστράφηκε από τους Πέρσες, μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Διοικήθηκε από τον 9ο αιώνα π.Χ. από την Αθήνα. Γκράφιτι σε μια κούπα είναι από τον 6ο αιώνα π.Χ. και δείχνουν ότι οι προσφορές ανήκαν στο Ναό της Αθηνάς Πολιάδος . Οι μικρές μπρούντζινες φιγούρες λιονταριών είναι από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.. Μοιάζουν με το μεγάλο άγαλμα του λιονταριού από το Bayindir που βρίσκεται στο Μουσείο της Σμύρνης. Τα μικρά ευρήματα είναι τα πρώτα Ιωνικά δείγματα τύπου λιονταριού, που χρησίμευσαν ως μοντέλα για τους Ετρούσκους καλλιτέχνες (πρώιμους Ιταλούς). Τα τεχνουργήματα είναι από μια τομή στην κορυφή της Ακρόπολης των Ερυθρών .

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στην Ιστορία του, ότι "ο Ναός της Αθηνάς Πολιάδος στις Ερυθρές ήταν γνωστος στον αρχαίο κόσμο για τις περίφημες ιέρειες γνωστές σαν η Σίβυλλα." Σύμφωνα με την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν γυναίκες με την δωρεά των προφητικών δυνάμεων εκ μέρους του θεού Απόλλωνα. Η Ερυθραία Σίβυλλα ζωγραφίστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο από το 1508 - 12 σε μια τοιχογραφία από το παρεκκλήσι Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό. Η πιο διάσημες Σίβυλλες ήταν αυτές των Ερυθρών και της Κύμης …….. κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας. Η Ερυθραία Σίβυλλα πούλησε τα Σιβυλλικά βιβλία στον Ταρκίνιο τον τελευταίο βασιλιά της Ρώμης, τα οποία στεγάστηκαν στο ναό του Δία στο λόφο του Καπιτωλίου στην Ρώμη.

Erythrae –Lithri
From the article : “The lost Hellenic Communities of Tsesme province” by Catherine Tsounis in the Greek-American weekly newspaper Greek-News. January 19, 2009:

It was known as Lithri in Byzantine times and was a small village. It has Byzantine and Greek ruins. The Greek history of the village appeared finished in the 13th century, when the diocese of Erythrae was transferred to Tseme. From the 17th century, the village was reestablished. In the 1900ʼs, there were 1535 persons. In 1921, one year before the Asia Minor catastrophe, the villagers numbered 1800 persons. The ethnic composition was Greek Erythraean, immigrants from Chios and Crete. Their church of Saint Haralambos is high on a hill next to the archaeological site of Erythrae. The 17th century church of Agia Matrona is on a nearby peak. “A boyʼs school of 60 students and girlʼs school of forty students operated in the town,” said Stefanides. The merchant community of Lithri sent their best students overseas for advanced studies in Marseilles and Prague. The villagers were wealthy and had the means to send their youth overseas for study. They had many country chapels in the farm fields, where they cultivated cotton, wheat and tobacco, flowers, almond and olive trees, grape vineyards, ceramics and fishing industries. Their descendants are in Chios, Oinousses and Nea Erythrae in Attica. The point that must be stressed is that the Aegean islanders had a constant movement of habitation and trade with Asia Minor. They built colonies and lived there for work purposes. They returned to their islands when their work terminated.
In Erythrea were the summer home residences of people of the village Kato Panagia todays Tsiflik

A significant space is dedicated from the ancient city of Erythrae in the Izmir archaeological Museum. Findings from recent excavations include pottery, small offerings in bronze and ivory from 670-545 B.C. The ivory statues are of Cretan and Rhodian style. A Korean sculpture was found. It is one of the first examples of a large marble sculpture from Ancient times. Pausanias said Erythrae was built by Cretans and inhabited by Lycians, Carians and Pamphylians. The city was destroyed by the Persians after the mid 6th century B.C. It was ruled from 9th century B.C. by Athens. Graffiti on a bowl is from 6th century B.C. indicate the offerings belonged to the Temple of Athena Polis. The small lion figurines in bronze are from the first half of 6th century B.C. They resemble the large Lion statue from Bayindir that is in the Stoneworks Museum of Izmir. The small findings are the earliest Ionian examples of a lion type, that served as models for Etruscan artists (early Italians). The artifacts are from a trench on top of the Erythrae Acropolis.

Herodotus states in his History that “the Temple of Athena Polias at Erythrae was famous in the ancient world for their famous priestesses known as the Sibyl.” According to Greek and Roman mythology, they were women bestowed with prophetic powers by the God Apollo. The Erythaean Sibyl was painted by Michaelangelo from 1508-12 in a fresco from the Sistine chapel, Vatican. The famous Sibyls were the Erythraean and the Cumaean Sibyl who presided over the Apollonian oracle at Cumae, a Greek colony located near Naples, Italy. The Erythraean Sibyl sold the Sibylline books to Tarquin, the last King of Rome, that were housed in the Temple of Jupiter on Capitoline Hill in Rome.





Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Οι Ερυθρές τιμούν τον Νεοπτόλεμο της Αιτωλίας
Erythrai honours Neoptolemos of Aetolia

Σε μια επιγραφή του  260 π.Χ. που βρέθηκε στους Δελφούς  γίνεται αναφορά σε ποινή που επέβαλε το Αμφικτιονικό Συνέδριο στις Ερυθρές και την παρέμβαση του Προξένου της  και επιφανούς Αιτωλού του  Νεοπτόλεμου

Το  Αμφικτιονικό Συνέδριο επέβαλε ποινή (πιθανώς πρόστιμο) στην  πόλη των Ερυθρών.  Οι απεσταλμένοι από τις Ερυθρές ήταν σε θέση να παρακάμψουν αυτό με μια έκκληση προς την Αιτωλική Συμπολιτεία, με την παρέμβαση του Προξένου τους Νεοπτόλεμου.  Είναι σαφές ότι αυτή τη φορά η Αιτωλοί είχαν τον πλήρη έλεγχο του Αμφικτιονικού Συνεδρίου αλλά η ακριβής ημερομηνία της επιγραφής είναι άγνωστη.
Η Αμφικτιονία ήταν οργάνωση αρχαίων ελληνικών πόλεων, σε ενώσεις με μέλη από πολλές πόλεις, με κέντρο διάφορους ναούς. Υπήρχαν αρκετές Αμφικτιονίες, με πιο γνωστή αυτή της Κεντρικής Ελλάδας, με κέντρο τους  Δελφούς. Τα κύρια καθήκοντα μιας αμφικτιονίας αφορούσαν κυρίως την εποπτεία των ιερών αυτών χώρων αλλά αποκτούσαν συχνά και πολιτική δύναμη
.
Η Αιτωλική Συμπολιτεία αποτέλεσε ένα ομοσπονδιακό κράτος το οποίο δημιουργήθηκε από τη σύναψη πολιτικής και στρατιωτικής συμμαχίας των πόλεων –κρατών της Αιτωλίας  Η δημιουργία της πιστεύεται πως έλαβε χώρα περί το 367 π.Χ. και εδραιώθηκε ως αντίπαλος πόλος κυρίως απέναντι στη Μακεδονία, καθώς επίσης την Αχαϊκή Συμπολιτεία και τις λοιπές πόλεις - κράτη της ηπειρωτικής Ελλάδας.  Το 290 π.Χ. προσάρτησε τους Δελφούς μετά τη νίκη τους και την επιτυχημένη υπεράσπιση του Μαντείου απέναντι στη Γαλατική εισβολή. Ως αποτέλεσμα, απέκτησαν το δικαίωμα να μετέχουν στην Αμφικτιονία των Δελφών και συνέχισε να επεκτείνεται εδαφικά. Μέχρι το τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. ήλεγχε το σύνολο, σχεδόν, της κεντρικής Ελλάδας εκτός της Αττικής.

Η επιγραφή:                                                                                                                                                Θεοί. Έδοξεν τη βουλή και τω δήμω, στρατηγών, πρυτάνεων εξεταστών γνώμη. Επειδή Νεοπτόλεμος Φύσκου Αιτωλός πρόξενος ων και πολίτης ημών, παραγενομένων εις Θερμοπύλας των πρεσβευτών Πυθαγόρου, Επικούρου, Λάμπωνος  και εμφανισάντων αυτώ περι ών ήσαν αφεσταλμένοι, συνεβούλευέν  τε και συνέπραττεν φιλοτίμως ά  ήν χρήσιμα τη πόλει, και ώιετο δείν ημάς αποστείλαι πρεσβείαν προς το κοινόν των Αιτωλών  περί της πόλιος και της καταδίκης, και αυτός επηγγείλετο συναντιλήψεσθαι των τη πόλει συμφερόντων. Όπως ούν ο δήμος φαίνηται τιμών τους προαιρουμένους ευεργετείν την πόλιν ημών, αγαθή τύχη, δεδόχθαι τη βουλή και τω δήμω, επαινέσαι Νεοπτόλεμον Φύσκου και στεφανώσαι χρυσώ στεφάνω αρετής ένεκα και ευνοίας της εις τον δήμον. Όπως δε και τόδε το ψήφισμα και ο στέφανος αναγραφήσεται εις στήλην και ανατεθήσεται εν Δελφοίς εν τω ιερώ του Απόλλωνος επιμεληθήτωσαν οι πρεσβευταί Πυθαγόρας και Επίκουρος και επιγραψάτωσαν. Ο δήμος ο Ερυθραίων των εν Ιωνία Νεοπτόλεμον  Φύσκου Αιτωλόν.   Αναγγειλάτωσαν δε και οι αγωνοθέται τον στέφανον (εν) τοις Διονυσίοις και τοις Σελευκείοις.  Ταύτα δε είναι εις φυλακήν της πόλεως   

Μετάφραση:                                                                                                                                      Θεοί. Αυτό ψηφίστηκε από τη Βουλή και το Δήμο (των Ερυθρών), όπως προτάθηκε από τους στρατηγούς, τους πρυτάνεις και τους εξεταστές: Επειδή ο Νεοπτόλεμος ο Αιτωλός, ο γιος του Φύσκου, πρόξενος και πολίτης μας, όταν οι απεσταλμένοι μας Πυθαγόρας, Επίκουρος και Λάμπων έφτασαν  στις Θερμοπύλες και του εξήγησαν γιατί είχαν σταλεί, συμβούλευε και συνέπραττε μαζί τους στο  ό,τι ήταν επωφελές  για την πόλη και συνέστησε να στείλουμε μια πρεσβεία στο Κοινό των Αιτωλών για την πόλη και την καταδίκη της και υποσχέθηκε πως ο ίδιος θα συμπράξει μαζί τους για τα συμφέροντα της πόλης.  Με τον τρόπο που ο δήμος φαίνεται πως τιμά αυτούς που  προαιρούνται να ευεργετήσουν την πόλη μας, με καλή τύχη ψηφίστηκε από τη Βουλή  και το Δήμο,  να επαινέσουν τον  Νεοπτόλεμο γιο του Φύσκου και να τον στεφανώσουν με χρυσό στεφάνι για την αρετή του και την καλή του θέληση προς το δήμο.  Ψηφίστηκε επίσης:  αυτό το ψήφισμα και το έπαθλο του στεφάνου να  αναγραφούν σε  στήλη και να τοποθετηθεί στους Δελφούς στο ναό του Απόλλωνα. Επίσης όπως  οι απεσταλμένοι Πυθαγόρας και ο Επίκουρος αναλάβουν τη φροντίδα της προετοιμασίας της στήλης, και  αναγράψουν σε αυτήν: «Ο  δήμος των Ερυθρών  που είναι στην Ιωνία τιμά  τον  Νεοπτόλεμο, το γιό του Φύσκου"  ότι οι αγωνοθέτες θα  διακηρύξουν  την απονομή του στεφάνου  στους Διονυσιακούς αγώνες και τους αγώνες προς τιμήν του Σελεύκου και ότι αυτό πρέπει να είναι για την προστασία της πόλης.

Τα Σελεύκεια. Λατρεία Ελληνιστικών Ηγεμόνων στη Μ. Ασία (Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού): 

Kατά το παράδειγμα των εορτών προς τιμήν των θεών, οι αντίστοιχες των ηγεμόνων έφεραν το όνομα του τιμώμενου προσώπου (Σελεύκεια στις Ερυθρές  κτλ.) και περιλάμβαναν πομπές, θυσίες και αγώνες. Συνήθως ήταν ετήσιες, προς τιμήν της γενεθλίου και της ημέρας ανάρρησης στο θρόνο του ηγεμόνα, πεντετηρικές, χωρίς όμως να αποκλείονται και οι μηνιαίες (Περγαμηνών μοναρχών στις Eρυθρές, ….. οι οποίοι οργανώνονταν από τους  γυμνασιάρχες ). Tελούνταν στα ιερά και στις αγορές των πόλεων και άρχιζαν με μια πομπή, στην οποία προπορεύονταν στεφανωμένοι οι ιερείς του βασιλιά και οι άρχοντες της πόλης και ακολουθούσε όλος ο λαός με ενδύματα εορταστικά. Aκολουθούσε θυσία και απαγγελία ύμνων και  παιάνων προς τιμήν των ηγεμόνων. Στη συνέχεια ξεκινούσαν οι αγώνες, οι οποίοι ήταν μουσικοί, γυμνικοί και ιππικοί κατά το παράδειγμα αυτών προς τιμήν των θεών, με τους οποίους κάποιες φορές συνεορτάζονταν, συνήθως με το Διόνυσο.

Σε μια άλλη επιγραφή του 260.π.Χπου βρέθηκε στους Δελφούς  οι Ερυθρές τιμούν τον Τιμοκράτη από τις Ερυθρές των ΘερμοπυλώνΤα ονόματα των απεσταλμένων επιβεβαιώνουν ότι το περιεχόμενο αυτής της επιγραφής είναι το ίδιο με το  προηγούμενο. Υπήρχαν αρκετές ελληνικές πόλεις που ονομάζονταν Ερυθρές  και το διάταγμα αυτό δείχνει ότι υπήρχαν κάποιες σχέσεις μεταξύ της πόλης της Μικράς Ασίας και μιας μικρότερης πόλης με το ίδιο όνομα στη Θεσσαλία.

Επιγραφή:  Θεοί. Έδοξεν τη βουλή και τω δήμω, στρατηγών, πρυτάνεων, εξεταστών, γνώμη. Επειδή Τιμοκράτης  Τιμέου Ερυθραίος των επί Θερμοπύλαις  εν τε τοις πρότερον χρόνοις αεί διατελεί τα συνφέροντα  λέγων  και πράσσων  τη πόλει ημών, και νυν παραγενομένων προς αυτούς των πρεσβευτών Πυθαγόρου, Επικούρου, Λάμπωνος, αποδειχθείς πρεσβευτής υπό του δήμου συνεπρέσβευεν και συνέπραττε φιλοτίμως μετά τούτων ά ήν χρήσιμα τη πόλει. Όπως ούν και ο δήμος κτλ (το υπόλοιπο κείμενο είναι όμοιο με αυτό της προηγούμενης επιγραφής) 


Αn inscription of 260 BC found in Delphi refers to a penalty imposed by the Amphictyonic League  to Erythrae  and the intervention of her Consul Neoptolemos a prominent Aitolian (Attalus: Sylloge Inscriptionum Graecarum)

The Amfictyonic council had imposed a penalty (probably a fine) on the city of Erythrai; the envoys from Erythrai were able to circumvent this by appealing to the Aetolian League, through the intervention of their proxenos Neoptolemos. Clearly by this time the Aetolians had complete control over the Amphictyonic Council, but the exact date of the inscription is unknown.
Amphictyony was an organization of ancient Greek cities, in associations with members from many cities, centered on various temples. There were several Amphictyones, with the most famous that  of Central Greece, with it’s  center in Delphi. The main tasks of an amphictyony concerned mainly the supervision of these sanctuaries, but they also often gained political power.

The Aetolian League was a federal state created by the establishment of a political and military alliance of the Aetolian-city states. Its creation is believed to have occurred around 367 BC. and established itself as an opposing pole mainly towards Macedonia, as well as the Achaean League  and the other cities - states of mainland Greece.
In 290 BC.  annexed Delphi after their victory and the successful defense of the Oracle against the Galatian invasion. As a result, they acquired the right to participate in Amphictyon of Delphi and continued to expand territorially. Until the end of the 3rd century BC controlled almost the whole of central Greece outside Attica.

The inscription:  Gods.It is resolved by the people, as proposed by the generals, the presidents and the  exetastai: since Neoptolemos of  Aetolia, the son of Physkos, our proxenos and citizen, when our envoys Pythagoras, Epikouros and Lampon arrived at  Thermopylai and explained to him why they had been sent out, joined with them in deciding and doing what was beneficial to the city; and recommended that we send an embassy to the  Aetolian league about the city and the judgment against it; and promised that he himself would join in resisting the misfortunes that have befallen the city; therefore, so that the people might be seen to reward those who choose to act favourably towards our city, with good fortune it is resolved by the council and the people to praise Neoptolemos son of Physkos and to crown him with a golden crown on account of his virtue and his goodwill towards the people; that this decree and the award of the crown shall be inscribed on a  stele and set up at Delphi in the temple of Apollo; that the envoys Pythagoras and Epikouros shall take care of the preparation of the  stele, inscribing on it: "The people  of Erythrai in Ionia  honour Neoptolemos the son of Physkos"; that the  agonothetes shall proclaim the award of the crown at the  Dionesian and Seleukeian games; and that this shall be for the protection of the city.


Seleukeian.  Ιn the example of the celebrations in honor of the gods, the respective celebrations of the rulers brought the name of the honored person (Seleukeian in  Erythrai etc.) and included processions, sacrifices and games. These were usually held annually, in honor of ruler’s birthday and the day of  his enthronement and every five years, but not excluding the monthly (as for  monarchs of Pergamos  in Erythrae, ... .. which were organized by the gymnasiarchs). Those celebrations were held in the sanctuaries and the city’s  markets, and started with a procession in which  the crowned  priests of the king and the rulers of the city were ahead, followed by the whole people in festive garments. Sacrifice and a recitation of hymns and  paeans in honor of the rulers,  followed. Then the races, which were musical, nude and equestrian, started in the example of those in honor of the gods sometimes co-ordinated, usually with  god Dionysus.
(Worship of Hellenistic Leaders in Asia Minor.Encyclopedia of the Hellenic World)

In another inscription of  c. 260 B.C.  from Delphi,  Erythrai honours Timokrates from the city of Erythrai near  Thermopylai. The names of the envoys confirm that the context of this inscription iks the same as  the previous. There were several Greek cities called Erythrai, and this decree shows that there were some links between the city in Asia Minor and a smaller city of the same name in Thessaly.

Inscription:I t is resolved by the council and the people, as recommended by the generals, the  prytaneis and the exetastai: since Timokrates of Erythrai near  Thermopylai, the son of Timeas, has previously always spoken and acted in the interests of our city, and now when they were visited by our envoys - Pythagoras, Epikouros and Lampon - after he was appointed by the people to be an envoy, he joined in their mission and eagerly co-operated with them in achieving what was beneficial to the city; therefore so that the people might be seen . . . (the rest is similar to the previous inscription)

Δελφοί. Ναός του Απόλλωνα. Delphi. Temple of Apollo


God Dionysus

Αγώνες

Θερμοπύλες. Thermolypai



Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Το αρχαίο πολεμικό πλοίο διήρης μια επινόηση των Ερυθραίων.
The ancient oared warship birem an invention of Erythraeans

Οι  διήρεις ήταν τύπος αρχαίου ελληνικού κωπηλάτου πολεμικού  πλοίου με δυο σειρές κουπιών. Διακρινόταν σε  τραντακόντορους (με τριάντα κουπιά) με μήκος 15 μέτρα περίπου πεντηκόντορους (με πενήντα κουπιά) με μήκος 22 μέτρων περίπου.  Μια πεντηκόντορος διήρης έπιανε στην  ταχύτητα τα έξι  ναυτικά μίλια/ώρα, είχε πλήρωμα 60  άνδρες (ναυτικούς και κωπηλάτες) έφερε τροφή και νερό για οκτώ μέρες και πρέπει να μετέφερε μαζί με τον οπλισμό, βάρος τριών τόνων.
Ο Πλίνιος αναφέρει  πως κατά το λογογράφο Δαμάστη από το Σίγειον  σύγχρονο του Ηρόδοτου, τη διήρη επινόησαν οι Ερυθραίοι.
Σημείωση: Οι λογογράφοι  που εμφανίστηκαν γύρω στο 500 π.Χ. κατέγραφαν τη μυθολογική και ιστορική παράδοση, ενώ παράλληλα διεξήγαν και γεωγραφικές και εθνογραφικές μελέτες.  Το Σίγειον σήμερα Γενί Σεχίρ ήταν αρχαία ελληνική πόλη της βορειοδυτικής Τρωάδας στις εκβολές του Σκάμανδρου ποταμού στο νότιο στόμιο  του Ελλησπόντου 


bireme was  an ancient oared warship with two decks of oars. Long vessels built for military purposes had relatively high speed, meticulous construction, strength
Pliny refers  that  bireme was invented by Erythraeans  according to the  logographer Damastes  a contemporary of Herodotus. 
The bireme was distinguished in thirty oars  about 45 feet long, with fifty oars, about 65 feet long.  A penteconters (pentekontoroi: fifty oars)  bireme  had six knots at its speed, had a crew of 60 men (sailors and paddlers) had food and water for eight days and had to carry with the equipment the weight of three tons





Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Νόμισμα από τις Ερυθρές του 350 π.Χ. με τις κεφαλές του Ηρακλή και του κρητικού ταύρου. Coin of Erythrai (350 BC) with the head of bearded Hercules and Cretan bull’s head

Νόμισμα των Ερυθρών του 350 π.Χ. 
Στη μια πλευρά απεικονίζεται η κεφαλή  γενειοφόρου Ηρακλή με τη λεοντή  και στην άλλη κεφαλή ταύρου με την επιγραφή EPY πάνω. Η απεικόνιση του  ταύρου παραπέμπει στην αιχμαλώτιση  του κρητικού ταύρου από τον Ηρακλή σε έναν από τους Δώδεκα άθλους  του ήρωα.. Σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, ο βασιλιάς της Κρήτης Μίνως, είχε υποσχεθεί στον θεό της θάλασσας τον  Ποσειδώνα να θυσιάσει ό, τι  θα του έστειλε από τη θάλασσα. Ο Ποσειδώνας έστειλε έναν ταύρο, αλλά ο Μίνωας εκστασιασμένος από την ομορφιά του ζώου, θυσίασε άλλο στη θέση του ελπίζοντας ότι θα ξεγελούσε το θεό. Ο Ποσειδώνας  εξοργίστηκε και έκανε τον ταύρο μανιακό, ο οποίος άρχισε να προξενεί τεράστιες καταστροφές στο νησί. Το νησί απάλλαξε ο Ηρακλής. Ήταν ένας από τους δώδεκα άθλους του 
O  ήρωας Ηρακλής απεικονίζεται σε αρκετά νομίσματα των Ερυθρών 

Coin of  Erythrai (350 BC)  with the head of bearded Hercules and Cretan bull’s head
with  the inscription EPY (ERY) above.
The depiction  of the bull on the coin points to the  capture of the Cretan Bull,  one of Heracles Twelve Labours.
According to Greek myth,  King of Crete  Minos  in order to prove his claim to the throne, had promised the sea-god Poseidon that he would sacrifice whatever the god sent him from the sea. Poseidon sent a bull, but Minos thought it was too beautiful to kill, and so he sacrificed another bull. Poseidon was furious with Minos for breaking his promise. In his anger, he made the bull rampage all over Crete. The island was relieved by Heracles in one of his twelve labors 
The hero Heracles(Hercules in latin) is depicted on many coins of Erythrai 


Η απεικόνιση της αιχμαλώτισης  του κρητικού ταύρου από τον Ηρακλή στην τέχνη.The depiction of Cretan bull's capture in art





Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Ο ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΜΥΡΙΚΑΙΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΕΡΥΘΡΑΙΩΝ. APOLLON MYRIKAIOS IN AN ERYTHRAIAN WAR


Στα Θηριακά του Νικάνδρου (του Κολοφώνιου) δίδεται η ακόλουθη οδηγία
«Πάρτε επίσης από το αρμυρίκι,  έναν νεαρό θάμνο που δεν φέρει καρπό, ένα μάντη τιμημένο ανάμεσα στους θνητούς, πάνω στον οποίο ο Απόλλωνας της Κορώπης παραχωρεί  προφητείες και διατάγματα  για το ανθρώπινο γένος
612 καί μυρίκης λάζοιο νέον πανακαρπέα θάμνον,
       μάντιν ενί  ζωοΐσι γεράσμιον, ή έν ’Απόλλων
       μαντοσύνας Κοροπαίος έθήκατο καί θέμιν άνδρών.

Ο Στέφανος Βυζάντιος στα σχόλια του αναφέρει ότι και στη Λέσβο ο Απόλλωνας κρατά ένα θαλλοφόρο κλαδί μυρίκης και γι 'αυτό λεγόταν εκεί μυρικαίος. Ο Απόλλωνας με το αλμυρίκι του στο μαντείο του στην Κορώπη δίπλα στον Κόλπο του Παγασητικού συνδέεται με τον Απόλλωνα Μυρικαίο στη Λέσβο. Οι Αιολείς θα είχαν φέρει τη διακριτή λατρεία από τη Θεσσαλία προς τη Λέσβο κατά τη διάρκεια των μεταναστεύσεων τους προς ανατολάς κατά μήκος του Αιγαίου. Το σχόλιο συνεχίζει: και Αλκαίος φησίν εν τω Αρχεανακτίδην  Ερυθραίους πόλεμον φανήναι τον Απόλλωνα καθ’ύπνους έχοντα μυρίκης κλώνα.

Η οικογένεια των Αχαιανακτιδών αναφέρθηκε και αλλού στον Αλκαίο και ένας Αρχαιάναξ της Μυτιλήνης λέγεται ότι πήρε λίθους από τα τείχη του Ιλίου για να οχυρώσει το Σίγειον (Στράβων 13.1.38, 599 π.Χ.). Το όνομα Αχαιανακτίδαι είναι ως εκ τούτου αυθεντικά Μυτιληναϊκό και η οικογένεια ήταν πολεμικοί ηγέτες στην πόλη τους (υπήρχαν επίσης Αρχαιανακτίδες που κυβέρνησαν στο Κιμμέριο  Βόσπορο, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι ήταν συγγενείς της οικογένειας της Μυτιλήνης)

Ο Δ. L. Page παρατήρησε για τον πόλεμο στον οποίο ο Απόλλωνας της μυρίκης εμφανίστηκε στους μαχητές στα όνειρά τους «Τίποτα επί πλέον δεν είναι γνωστό για αυτόν τον πόλεμο των Ερυθρών.  Ωστόσο, υπάρχουν κάποια στοιχεία που πρέπει να εξεταστούν σε σχέση με τις συγκρούσεις μεταξύ Ερυθρών και Λέσβου.
Σύμφωνα με τον Solinus (Collectanea) η Ερυθραία Σίβυλλα προείπε το τέλος της λεσβιακής ναυτικής δύναμης. Μια θαλασσοκρατορία της Λέσβου προηγείτο εκείνης της Φώκαιας στον κατάλογο θαλασσοκρατοριών του Ευσέβιου. Η καταγωγή του καταλόγου μπορεί να ανιχνευθεί στον Κάστορα της Ρόδου τον 1ο αιώνα π.Χ . Ο πολυμαθής Varrò, που είναι η πηγή του Solinus στο παραπάνω απόσπασμα, ήταν ένας νεότερος σύγχρονος του Κάστορος και πιθανόν να είχε σχεδιάσει τον κανόνα του με τις  θαλασσοκρατορίες στη σύνθεση των Antiquitates (Aρχαιοτήτων)
Το σχεδιάγραμμα των θαλασσοκρατοριών του Καστόρος διατηρείται στη χρονογραφία του  Διόδωρου και του Ευσέβιου.  Τοποθετούσε το τέλος της λεσβιακής ναυτικής δύναμης σε ένα χρόνο ισοδύναμο με το 576/5 π.Χ.. Το έτος είναι όριο για το χρονολογικό πλαίσιο της προφητείας της Ερυθραίας Σίβυλλας για την αποτυχία του ναυτικού των Λεσβιών. Ωστόσο, η προφητεία της δεν πρέπει να τοποθετηθεί πολύ νωρίτερα από το 576/5, επειδή άρχισε να προφητεύει αργότερα από τη Σίβυλλα της Μαρπησσού και, σύμφωνα με τον Παυσανία, πήρε μερικούς από τους  χρησμούς της. Η Σίβυλλα της Μάρπησσου (ή Ελλησπόντου) λέγεται ότι έζησε από τις αρχές μέχρι  τα μέσα του 6ου αι. Π.Χ. Επομένως, και οι δύο Σίβυλλες ήταν σε δράση  στις αρχές του 6ου αιώνα, με τις προφητείες της Ερυθραίας  Σίβυλλας να ακολουθούν σύντομα εκείνες της Μάρπησσου.  Και τα δυο σύνολα των προφητειών είχαν αρχίσει κατά  τη  διάρκεια της ζωής του Αλκαίου που  όπως είδαμε, μίλησε για έναν πόλεμο μεταξύ της Μυτιλήνης και της Ερυθρών.
Στις αρχές του 6ου αιώνα η Ερυθραία Σίβυλλα προείπε την πτώση της Λεσβιακής ναυτικής δύναμης. Η πρόβλεψη πρέπει να ήταν ευπρόσδεκτη από τους Ερυθραίους αν είχαν εμπλακεί σε εχθροπραξίες με τους Μυτιληναίους. Είναι δίκαιο να υποθέσουμε ότι η προφητεία της Σίβυλλας  δόθηκε στους Ερυθραίους κατά τον πόλεμο στον οποίο αναφέρεται ο Αλκαίος. Μερικοί από τους χρησμούς  της Ερυθραίας Σίβυλλας δανείστηκαν από αυτήν της Μάρπησσου. Αν αυτό ήταν έτσι, τότε η Σίβυλλα  της Μάρπησσου  προείπε επίσης μια λεσβιακή ήττα πιθανότατα στον Αττικό πόλεμο με το  Σίγειον. Αυτό όμως είναι εικασία. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι τα Σιβυλλικά  αποδεικτικά στοιχεία επιβεβαιώνουν τη μαρτυρία στον Αλκαίου για έναν πόλεμο μεταξύ της Μυτιλήνης και της Ερυθραίας.
Ο πόλεμος διεξήχθη στις αρχές του 6ου αιώνα, ο Αχαιανακτίδης οδήγησε μια Μυτιληναϊκή δύναμη και οι Λέσβιοι όπως είχε προφητέψει η  Ερυθραία μάντης τα πήγαν άσχημα στη ναυμαχία. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Απόλλωνας ο Μυρίκιος, τον οποίο οι Αιολείς της ανατολικής Θεσσαλίας και της Λέσβου τιμούσαν ιδιαίτερα, εμφανίστηκε στον Αχαιανακτίδη και τους συντρόφους του στα όνειρά τους. Έτσι, όχι μόνο οι Ερυθραίοι  είχαν προφητική υποστήριξη στον πόλεμο: Ο Απόλλωνας της θαλλοφόρου μυρίκης  οποίος ήταν στον οίκο του στο μαντείο  της Κορώπης, συμβούλεψε επίσης τους λάτρεις του.

Συμπερασματικά, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αλκαίος δεν είναι η μόνη τοπική μαρτυρία για τις δραστηριότητας των Ερυθραίων  στην Ασιατική Αιολίδα. Σύμφωνα με τον Ελλάνικο της Λέσβου οι Ερυθραίοι έδιωξαν τους Πελασγούς από την Πιτάνη, την Αιολική πόλη. Η Πελασγική κατοχή της Πιτάνης  ήταν ένα από τα πολλά δεινά που έδωσαν αφορμή για την παροιμία «Πιτάνη ειμί»* , αλλά το πλαίσιο δεν δείχνει ότι η δράση των Ερυθραίων στην Πιτάνη ήταν ένα επεισόδιο στον πόλεμο με τη Μυτιλήνη. Το  Ερυθραϊκό ενδιαφέρον για την Αιολίδα μπορεί να είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα, όταν για να γίνει δεκτή στο Πανιώνιο, η Φώκαια  αποδέχτηκε ηγεμόνες από την Τέω  και τις  Ερυθρές. Ωστόσο, η Φώκαια θα είχε προσφέρει  μια βολική βάση για τους Ερυθραίους που αγωνίζονται ενάντια στη Μυτιλήνη νωρίς τον έκτο αιώνα



*ZenobiusΠιτάνη ειμί  αύτη παρ' Αλκαίω κείται λέγεται δε κατά των πυκναίς συμφοραίς περιπιπτόντων άμα και ευπραγίαις παρόσον και τη Πιτάνη τοιαύτα συνέβη πράγματα, ων και Ελλάνικος μέμνηται. φησί γαρ αυτήν υπό Πελασγών ανδραποδισθήναι και πάλιν υπό Ερυθραίων ελευθερωθήναι ..



In  Nikandros, Theriaka Θηριακά  the following instruction is given: «Take also of the tamarisk a young bush bearing no fruit, a diviner honoured among mortals, upon which Apollon of Korope bestows prophecies and ordinances over mankind».
612                καί μυρίκης λάζοιο νέον πανακαρπέα θάμνον,
                      μάντιν ενί  ζωοΐσι γεράσμιον, ή έν ’Απόλλων
                      μαντοσύνας Κοροπαίος έθήκατο καί θέμιν άνδρών.

Steph. Byz  In the scholia,  it is stated that in Lesbos also Apollon holds a frond((φύλλο) of tamarisk; that is why he was called μυρικαΐος there. Apollon with his tamarisk at his oracle in Korope (Κορώπη)beside the Gulf of Pagasai is thus connected with Apollon Myrikaios in Lesbos. Aeolians would have brought over the distinctive cult from Thessaly to Lesbos in the course of their migrations eastward across the Aegean. The scholium continues: καί Αλκαίος φησιν εν  τοΐς περί Αρχεανακτίδην Έρυθραίους πόλεμον φανήναι τόν Απόλλωνα καθΰπνους εχοντα μυρίκης κλώνα.
The family Archeanaktidai were mentioned elsewhere in Alkaios  and an Archaianax of Mytilene is said to have taken stones from the walls of Ilion to fortify  Sigeion (Strabo 13.1.38, 599 Cas.). The name Archeanaktidai is therefore authentically Mytilenean and the family were war leaders in their city (there were also Archaianaktidai who ruled at the Kimmerian Bosporos, but it is not certain that they were kinsmen of the Mytilenean family).
D. L. Page remarked of the war in which Apollon of the tamarisk appeared to combatants in their dreams «Nothing further is known about this Erythraean war. There is, however, some evidence to be examined in connexion with fighting between Erythrai and Lesbos.
Αccording to Solinus(Collectanea) the Erythraian Sibyl foretold the end of Lesbian naval power . A thalassocracy of Lesbos comes before that of Phokaia in the Eusebian list of thalassocracies. The origin of the list can be traced back to Kastor of Rhodes in the first century B.C.. The learned Varrò, who is the source of Solinus in the passage quoted above, was a younger contemporary of Kastor and is likely to have drawn upon his Kanon of thalassocracies in composing the Antiquitates
Kastor’s scheme of thalassocracies is preserved in Diodoros  and in Eusebian chronography. It placed the end of Lesbian naval power in a year equivalent to 576/5 B.C) . The year is a terminus for the chronographic context of the Erythraian Sibyl’s prophecy of Lesbian naval failure. Her prophecy should, however, not be placed much earlier than 576/5, because she began to prophesy later than the Marpessian Sibyl (or Hellespontica) is and, according to Pausanias  took over some of her oracles. The Marpessian Sibyl is said to have lived in the early to mid-sixth century B.C.,. Therefore both Sibyls were active early in the sixth century, the prophecies of the Erythraian following soon those of the Marpessian. Both sets of prophecies had begun within the lifetime of Alkaios
Alkaios  as we saw, told of a war between Mytilene and Erythrai.
Early in the sixth century the Erythraian Sibyl foretold the fall of Lesbian naval power. The forecast must have been welcome to the Erythraians if they were then engaged in hostilities with the Mytileneans. It is a fair inference that her prophecy was given to the Erythraians during the war to which Alkaios refers. Some of the Erythraian’s oracles were borrowed from the Marpessian Sibyl; if this one was, then the Marpessian also foretold a Lesbian defeat  possibly in the Attic war over Sigeion. That, however, is conjecture. What is clear is that the Sibylline evidence confirms the testimony in Alkaios to a war between Mytilene and Erythrai;
the war was fought early in the sixth century, Archeanaktidas led a Mytilenean force, and the Lesbians, as the Erythraian oracle had foretold, fared ill in the fighting at sea.
During the fighting Apollon Myrikaios, whom the Aeolians of eastern Thessaly and of Lesbos specially venerated, appeared to Archeanaktidas and his companions in their dreams. Thus not only the Erythraians had oracular support in the war: Apollon of the tamarisk frond, who was at home in the oracle of Korope, also brought advice to his votaries.

In conclusion, it is worthy of remark that Alkaios is  not the only local testimony to Erythraian activity in the Asiatic Aeolis. According to Hellanikos of Lesbos  Erythraians drove Pelasgians out of Pitana, the Aeolian town. The Pelasgian occupation of Pitana was one of the many woes giving rise to the proverb Πιτάνη είμί  mentioned the proverb, but the context does not show that the Erythraians’ action at Pitana was an episode in the war with Mytilene. Erythraian interest in the Aeolis may have begun much earlier, when, in order to be admitted to the Panionion, Phokaia accepted rulers from Teos and Erythrai.  Phokaia, however, would have offered a convenient base to Erythraians fighting against Mytilene early in the sixth century

BY GEORGE L. HUXLEY  

Σίβυλλα Μάρπησσου ή Ελλησπόντου. Marpessian Sibyl (or Hellespontica)


Νόμισμα Πιτάνης.Coin of Pitane


Σαπφώ και Αλκαίος. Πίνακας του Άλμα Ταντέμα. Sir_Lawrence Alma-Tadema Sappho and Alcaeus 




Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Ο χρησμός της Ερυθραίας Σίβυλλας από ένα μοτέτο του Ορλάντο ντι Λάσσο. The oracle of Erythraean Sibyl in a motet by Orlando di Lasso



Οι Σιβυλλικοί χρησμοί του Ορλάντο ντι Λάσσο είναι μια σειρά από δώδεκα μοτέτα (μορφή πολυφωνικής μουσικής σύνθεσης) από το γαλλο-φλαμανδό συνθέτη Ορλάντο ντι Λάσσο (1532, πιθανώς 1530 - 14 Ιουνίου, 1594) τα έργα είναι γνωστά για το εξαιρετικό χρωματική τους ιδίωμα.

Αυτός ο κύκλος των μοτέτων λέγεται ότι είχαν δοθεί  ως προσωπικό δώρο στον Albrecht V της Βαυαρίας μετά την άφιξή του  Λάσσο στο Μόναχο. Μέχρι τη στιγμή που άρχισε να εργάζεται στη Γερμανία, ίχε ήδη γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία ως συνθέτης.  Τα μοτέτα δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά το 1600, μετά το θάνατο του το 1594, από τον γιο του Ρούντολφ.
 
Το κείμενο των  χρησμών αποτελείται από έναν πρόλογο τριών γραμμών και δώδεκα μοτέτα έξι γραμμών.  Όλα τα ποιήματα είναι σε δακτυλικό εξάμετρο. Οι προφητείες, που η κάθε μια ειπώθηκε από μια διαφορετική προφήτισσα, αναφέρονται στην έλευση του Χριστού. 

Ιδού βλέπω τον υιό του Θεού αυτόν που απέστειλε από ψηλά,
όταν οι χαρούμενες ημέρες θα φέρουν τον έσχατο καιρό.
Αυτόν που η κόσμια παρθένα θα φέρει από τη γραμμή των Εβραίων
αυτόν που θα υποφέρει πολύ στη γη από τα χρόνια της προσφοράς του
που πρέπει ωστόσο να είναι ένας μεγάλος μάντης στη θεϊκή προφητεία,
ο γιος ενός παρθένου μητέρας, ειλικρινής και μια σοφή καρδιά.





Prophetiae Sibyllarum (Sibylline Prophecies or Sibylline Oracles) are a series of twelve motets  by the Franco-Flemish  composer Orlande de Lassus (1532, possibly 1530-14 June 1594).The works are known for their extremely chromatic idiom.
This cycle of motets is said to have been given as a personal gift to Albrecht V of Bavaria, Lassus' employer, after his arrival in Munich. By the time he had begun work in Germany, Lassus had already enjoyed great success in Italy. The motets were first published in 1600, after Lassus' death in 1594, by his son Rudolph
The Prophetiae Sibyllarum text is made up of one three-line prologue and twelve six-line motets. All of the poems are in dactylic hexameter. The prophesies, each told by a different prophetess, tell of the coming of Christ.
Sibylla Erythræa:
Cerno Dei natum, qui se demisit ab alto,
Ultima felices referent cum tempora soles:
Hebraea quem virgo feret de stirpe decora,
In terris multum teneris passurus ab annis,
Magnus erit tamen hic divino carmine vates,
Virgine matre satus, prudenti pectore verax.

I behold the son of God, who sent himself from on high,
when the joyful days shall bring the last times.
He whom the comely virgin shall bear from the Hebrew lineage,
he who shall suffer much on earth from his tender years on,
he shall nevertheless be here a great seer in godly prophecy,
the son of a virgin mother, truthful and of a wise heart.